"Batroszko: Bartoszko jestem.

Pradera: Janek Pradera... co by to było panie Bartoszko jakby dróg nie było?... i tych żelaznych jak to mówią, i tych wyjeżdżonych, i tych wychodzonych...

Batroszko: Jakby dróg nie było!?... eee co też pan?... ja to ze wsi jestem... jak tylko pamiętam drogi zawsze były... no bo jakby ludzie do ludzi jeździli?... na wesela, ze ślubem, a do sklepu, do wójta, do kościoła, wozem ze zgrzytem z kartoflami... którędy?... jakby dróg nie było!?... pan to chyba miastowy, że o takie rzeczy pyta?

Pradera: nie za bardzo... więcej drogowy niż miastowy... I co to jest ta droga? La strada jak mówią?

Batroszko: Panie Janku... co to jest droga, to najlepiej dowiedzieć się nogami... a już obowiązkowo bosymi. Dobrze przy tym, żeby piach nie był ot taki sobie... ale gorący... jak we żniwa, albo zimny, jak w listopadzie, w przymrozki... i żeby nogi młode były. Stare kopyta mało czują. Dobrze żeby na tej drodze jakaś kałuża była, kamień, korzeń... i skaleczyć palec, albo piętę odbić o!... żeby poznajomić się z drogą dobrze, to trzeba hen w cudze strony iść... iść, iść... i pomylić się na rozstaju, wejść w dzikie chaszcze...

Pradera: taaaak...

Batroszko: Jezu, Jezu jak dobrze wtedy zobaczyć naprzeciw człowieka. Przeżegnać się. Żeby on nie był czasem w kopytkach. Potem powiedzieć 'Niech będzie pochwalony', a jak odpowie, spytać: ' panie, którędy panie do Dolistowia?'.

Pradera: A on... co niech odpowie?

Batroszko: Do Dolistowia!? Toż to panie całkiem naprzeciw! Choć pan, panie, ja też do Dolistowia.

Pradera: I co?... i co dalej?



Batroszko: I już dobrze!... Oj, jak dobrze panie Janku, sie idzie już spokojnie i sie rozmawia."